زاغکی کنج دلم لانه گزید

دانه از مزرعه چید

با مترسک خندید

عاقبت آخر یک روز خدا

بی‌صدا جست و پرید.

زندگی زاغک تنهایی ماست

با نوک سرخ و دم آبی و پرهای سفید.

نشست (زن فالگیر).

نشت و ترس در دیدگانش بود.

در فنجان واژگونم تأملی کرد.

گفت: پسرم اندوهگین مباش.

عشق در سرنوشت تو مکتوب است پسرم.

عشق در سرنوشتت مکتوب است.

پسرم به یقین شهید می‌میرد

آن که در راه محبوب جان سپُرَد.

پسرم، پسرم

بسیار نگریسته‌ام، بسیار نگریسته‌ام و طالع‌ها دیده‌ام

اما فنجانی هرگز شبیه به فنجان تو نخوانده‌ام

بسیار نگریسته‌ام، بسیار نگریسته‌ام و طالع‌ها دیده‌ام

اما غمی هرگز چون غم تو نشناخته‌ام.

سرنوشتت این است که بی‌بادبان در دریای عشق برانی

و زندگی‌ات، زندگی‌ات سراسر کتابی شود از اشک‌ها

سرنوشت توست که گرفتار میان آب و آتش باشی.

باوجود تمامی سوزش‌هایش

و با وجود تمامی پیامدهایش

و با وجود اندوهی که شب و روز ما را در دل است

و با وجود باد و باران و گذشت دوران‌ها

این عشق می‌ماند پسرم

چه شیرین سرنوشتی، پسرم.

در زندگی‌ات زنی‌است فرزندم، چشمانش ستایشگه معبود

دهانش رسم شده چون خوشة انگور

خنده‌اش نغمه است و شکوفه

و موی سیاه پریشان مجنونش همه دنیا را می‌پیماید.

پسرم زنی را منظور کرده‌ای که قلب این دنیا هوسش را دارد

اما آسمان تو بارانی‌ست و راه تو بسته است، بسته

محبوبة قلب تو در کاخی بلند به خواب است.

هر آن که به اتاقش وارد شود، هر آن که خواستگار او باشد،

هر آن کس که به پرچین باغش نزدیک شود

هر آن کس که هوای گشودن زلفش کند،

پسرم ناپدید می‌شود، ناپدید، ناپدید.

پسرم

پسرم به زودی در همه جا به جستجوی او خواهی پرداخت.

از موج دریا و مروارید کرانه‌ها سراغش می‌گیری

و درمی‌نوردی دریاها و دریاها را

و اشک‌هایت رودها را لبریز می‌کند

و غمت مدام می‌فزاید تا که درخت‌ها یکایک سربرکشند.

و روزی بازخواهی گشت پسرم، نومید و تن‌خسته

و آن زمان از پس گذر عمر خواهی دانست

که تنها رشته‌ای از دود را دنبال کرده‌ای.

پسرم معشوقة دلت را نه سرزمینی است، نه وطنی و نه نشانی.

وه چه دشوار است پسرم عشق زنی که او را نامی و نشانی نیست.

پسرم، پسرم.

صبح، وقتی خدا روی عرشش

با عسل چای صبحانه می‌زد

خواب با پلک چشم خمارم

بی‌صدا هی چک وچانه می‌زد

غصة بی‌دلیلی

بر تکاپوی نبضم

 شانه می‌زد

ترس گنجشک دل پشت ساعت

دانه می‌چید

زنگ شماطه از فرط اصرار

روی اعصاب، دندانه می‌زد

وضع دنیا چنین چار و چون بود

چرک با چاک زیر متکا

حرف‌های صمیمانه می‌زد

خش‌خش ملحفه روی تقوا

می‌پلاسید

چین صورت سر سفره می‌رفت

چای تلخ و پنیرانه می‌زد

مغز می‌گفت: «گردو، شکستم»

قلب بی بطن و دهلیز

قند می‌خورد و کفرانه می‌زد

جیغ جیغ جگر روی آتش

بیخ حلق قناری

لانه می‌زد

دُردی حافظی کنج یخچال

بر سر داو اول

بی‌خطر لاف رندانه می‌زد

***

الغرض، آن دم صبح،

اشتهای بشر منقرض شد

ناخودآگاه بابای حوا و آدم

عقدة جنسی‌اش را رها کرد

خاطره در ازل منتفی شد

قاب بت‌های ذهنی  فروریخت.

در  کنار اجاق بهشتی،

سایة ظرف‌های طلایی، مس دیگ‌ها شد

***

بینی‌ام سوخت،

تابه تب کرد و دیوانه می‌زد

روح روغن هوا رفت

کیمیای مغانه به مرغانه می‌زد

تا یقین خدا لقمه می‌شد

زنگ تردید مردانه می‌زد

صبح، وقتی کسی روی چیزی

با عسل چای صبحانه می‌زد.

سال ۱۴۱۰ که شصت سالم شده بود دیگر امیدم را از دست داده بودم. پانزده سال گذشته است (الان ۱۴۲۵ مطابق با ۲۰۴۶ میلادی است). و آخر سر، الآن که زمان خودکشی ام (به دلیل کسالت های ناشی از پیری و زوال احتمالی عقل) فرارسیده، هنوز نمی دانم باید چه کار می کردم در سال ۱۳۸۶ تا امیدم از دست نرود.  سالهای ۱۴۰۵تا ۱۴۱۰ سالهای خوبی بود، در آشرام های هند و هیمالیا و تبت. اما آخر کار، پس از بیداری کندالینی یکبار نگاه کردم ببینم امید بیهوده نبسته باشم. متأسفانه به این نتیجه رسیدم که امیدم بیهوده بوده است. حالا که سه روز بیشتر تا هفتادوپنجمین سالروز تولدم نمانده مطمئن نیستم که آن نتیجه گیری درست بوده یا خیر. سه روز دیگر مانده تا بمیرم. امید دیگر اهمیتی برایم ندارد. شیرجة نهایی است. هرچه می خواهد باشد باشد. نباشد نباشد. مردم هم عین همان سالها ملنگ و بی خیال. حالا این سه روزه را چه کار بکنم؟ شاید به خرابه های اصفهان سری زدم...

اینجا چراغی روشن هنوز هست

             ... اقدام خود یگانه امید مجاز است ...

                                                           خاطرات / سیمون دوبووار

« ... فقط يك آدم نامتعارف ... كفشهايش كمي در گل و لاي فرو مي رود . ناكام شده است ... سنگ نخراشيده اي به اندازه جمجمه ي خوك بر مي دارد ... » ^*

-        نكند بي راه بمانم ...

« ... هم چنان كه سنگ را بر مي دارد و به زور در يكي از جيب هاي كتش مي چپاند ... »^*

حالا ، ساعتِ دو بعد از نيمه شب ، او يك زن سي ساله شده است ... سي سالِ تمام . آنقدر لاي كتابهاي خاك گرفته كتابخانه ها لوليده كه هيچ حنايي ديگر برايش رنگي ندارد .

-        حنا ... رنگ ... نكند بي راه بمانم ...

« ... لب رود مي ايستد... آب سرداست ولي ميشود تحملش كرد ... سنگ او را با خود ميكشد ... » ^*

كتابهايي را بلعيده و در كتابهايي حتي از نام طلاكوب شده ي روي جلدشان پيش تر نرفته  ( نتوانسته ) و نخواهد رفت . هنوز خيلي چيزها را نمي داند ولي آموخته است كه چگونه بياموزد ، چطور از ميان اين همه نوشته و نا نوشته راه خود را بيابد ... شايد بعد از چند ماهي             آشفته خواني ...  ولي بالاخره آموخته است كه چگونه بياموزد .

« ... سنگ او را با خود مي كشد .... جريان آب دورش مي پيچد ... انگار مردي از اعماق آن درآمده و به پاهايش چنگ انداخته ... »^*

امشب او سي ساله شده و زير لب ذكر گرفته ترس هميشگي اش را :

-        نكند بي راه بمانم .

زماني به خط شعري  يا جمله فيلسوفانه اي عاشق كرم كتابي مثل خودش مي شد ... ولي حالا ... حالا آنقدر شنيده كه اگر كسي ساعتها جلويش بنشيند و تمام خوانده ها و نا خوانده هايش را ، براي او زير و رو كند ، ديگر وا نمي دهد ...

« ... جريان آب او را تند با خود مي برد ، انگار در حال پرواز است ... آب او را مي فشارد ... او را محكم در پايه ي يكي از ستونهاي پهن مربع جاي مي دهد ... جسد ... در ته رود ... انگار كه خواب ... آسمان و كلاغ ها را مي بيند ... »^*

كتاب را به كناري مي اندازد و سر چراغ بنفش مطالعه را بالا مي دهد . چراغ كنار پشتي زرد رنگ وارفته اي لميده و دهانه ي سفيدش كشتارگاه پشه هاي بي پروايي است كه هجوم آورده اند در دل لامپ بيست و پنچ واتي كه گاهي شبها تا صبح نفس مي زند . از ديدن لكه هاي خون دل مالش مي گيرد . سر چراغ را مي دهد پايين .

-    قطبهاي مثبت و منفي بهم رسيده اند ... خون هيچ كس رنگين تر نيست ... همه چيز خنثي شده است ... خنثي ... رنگين ... خون  ... نكند بي راه بمانم .

سي سال ... هميشه فكر مي كرد سي سالش كه بشود زندگي مثل يك تسبيح رام در دستانش     مي چرخد و حالا او مثل دسته يك فرفره سيخ ايستاده و زندگي دور او چرخ مي زند ... رنگها قابل تشخيص نيست . دستش را روي دكمه ي سفيد چراغ مي لغزاند ... سياه رنگ كاملي است ...

چشمانش را مي بندد ، پشت پلكهايش مي نويسد مي توانم ، هميشه  انگار اين را مي دانسته ،     مي دانسته كه مي تواند ، مي تواند يك زن ساده ي كامل باشد ... آن قدر از سر و كله اش نابغگي فوران نمي زند كه نتواند ، عادت مي كند مثل الان كه به اين بي ساماني عادت كرده  . جوانه ي قدرتي كهنه ، قدرتي كه انگار به ارث آمده ، زير پوستش نوك مي زند ... قدرت ، قدرت رسوب كردن ... رسوب كردن در زندگي مردي اهل كار و خانواده كه با زنها مهربان است و در دلش مي داند كه اين ضعيفه ها كمي ناقص العقلند ... مي تواند  ... كافي است به پايش سنگي ببندد ...

* رمان ساعت ها نوشته مايكل كانينگهام

انگار دفعه آخري بود كه معركه مي گرفت . هنوز عده اي ايستاده بودند و تماشا مي كردند . سرش پايين بود . سراغ كاسه اش هم نرفت . مي دانست چيزي جمع نشده است يا جمع شده بود و شرمش مي شد كه بردارد  . كتش را بر داشت و هيكل درشتش را به آرامي در آن جا داد  . كلاهش را بر سر نگذاشت به دست گرفت . همه خرت و پرتش گوني اي بيشتر نبود بر دوش گرفت و آرام و لنگان از كنار جوي كه به سرخي ميزد گذشت . تنها كاسه مانده بود و زنجيري كه پاره نشده بود  .

نمی دانم چه جوری

صدای خرد شدن استخوان می آید

رویاهای سنگین

در زوایای این مثلث محدود رسیده اند به بی نهایت

دستم را به هیچ جا بند نکرده ام

زوایا در خلا دارند از هم می پاشند

دستم را به هیچ جا بند نکرده ام ...